Η απόδραση του Στρατιώτη Twitter και το Family Reunion
Για την διάσωση του Στρατιώτη Twitter είχα γράψει πριν λίγες ημέρες.
Αφού τον παρέλαβα λοιπόν τον νταή των 5 εκατοστών από το ιατρείο, στην αρχή τον τοποθέτησα μέσα σε ένα κλουβάκι πίσω από την πολυκατοικία, αφήνοντας ελάχιστα την πόρτα ανοιχτή ώστε αφενός εάν θέλει να βγει, αφετέρου να μη μπορεί να του επιτεθεί κάποιο μεγαλύτερο.
Τρεις ώρες αργότερα, με το φαγητό και το γάλα ανάστα ο κύριος μέσα στο κλουβί ο Νταής την είχε κοπανίσει.
Σκέφτηκα πως κάπου εκεί γύρω θα ήταν μιας και υπάρχουν αρκετά ψηλοί τοίχοι ώστε να είχε σκαρφαλώσει για να επιστρέψει στο σημείο όπου είχε παγιδευτεί την πρώτη φορά.
Ανέβηκα στο διαμέρισμα και πριν καν τελειώσω τις σκέψεις μου τον άκουσα να νιαουρίζει διαβολεμένα.
σσσιτ.
Όταν κατέβηκα, δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχε πάει ακριβώς στο ίδιο σημείο που τον είχα βρει και στεκόταν σε μια γωνία.
Η ερώτηση “Καλά ρε απάτη, εδώ δεν πιάστηκες; Τι θέλεις;” δε βρήκε ανταπόκριση κι έτσι απλά το τρόμαξα ώστε να απομακρυνθεί από εκεί.
Τα επόμενα δύο 24-ωρα νιαούριζε σαν να μην υπήρχε αύριο και πρέπει να φόρεσα τουλάχιστον 20 φορές παπούτσια τρέχοντας σα παλαβή να δω μήπως παγιδεύτηκε ξανά.
Εκείνες τις ημέρες εντωμεταξύ είχαμε και μπουρίνια κάθε απόγευμα οπότε φοβόμουν πως έτσι μικρό όπως είναι μπορεί και να πνιγόταν εκεί που είχε χωθεί.
Δυο ημέρες μετά, η όπερα σταμάτησε. Ξαφνικά.
σσσιτ σσσιτ σσσιτ
Κάτι θα είχε πάθει ο ανόητος, σκεφτόμουν.
..μέχρι που κατέβηκα να αφήσω φαγητό σε μία απέλπιδα προσπάθεια να τον κάνω να ξεμυτίσει.
Τότε με περίμενε μία μεγάλη έκπληξη. Μαμά, μπαμπάς και άλλα δύο νεογέννητα σχεδόν ίδια με τον νταή με κοιτούσαν κατάματα.
Δεν είχα μαζί μου το κινητό για να τραβήξω φωτογραφίες αλλά σήμερα που κατέβηκα πάλι να αφήσω φαγητό, ήμουν προετοιμασμένη.
Ο νταής btw είναι ο πιο φοβισμένος από όλους και δε πλησίασε το φαγητό όσο στεκόμουν εκεί αλλά ξέρω πως με καταλαβαίνει γιατί είναι ο μόνος που ανεβαίνει στο τοιχάκι όταν εμφανίζομαι.
